Mag ik mij even aan u voorstellen? Ik ben Kees een ijzergrauwe dame van het merk Vlaamse Reus. Mijn eerste levensjaar is, niet geheel over rozen gegaan, maar zeker de afgelopen tijd ben ik in de bloei van mijn leven. Ik zal eens vertellen hoe het allemaal zo gekomen is.

Ik ben geboren in januari 2006. Mijn mama is een hele mooie witte vlaamse dame
(van R. van Beek). Mijn vader een echte stoere konijngrijze bink (van mijn baasje).
Ik had nog een aantal broertjes en zusjes, in totaal waren we met z'n zesjes. We groeiden allemaal erg goed. Met een week of 6 werden we met z'n allen in een mooi groot hok gezet. Wat hadden we daar een feest. Het was me daar toch gezellig. In die weken er na kregen een aantal broertjes en zusjes een nieuw huis. Mijn broer en ik bleven toen over. Broertjes kunnen soms hele rare fratsen uithalen, dus ik kreeg zo'n groot hok voor mij helemaal alleen. Dat was me wat kon ik lekker uitgebreid gaan liggen, zonder dat iemand mij wakker maakte om te spelen of half over mij heen in slaap viel. Mijn broer (nu Bill genaamd) verhuisde naar Hilversum. Ik hoorde de baasjes ook over mij smoezen. Ik moest ook verhuizen…..Maar waar naar toe? Ze zeiden dat ik zo mooi was, dat ik naar een fokker in Mijnsheerenland zou gaan verhuizen.
Maar toen, toen voelde ik me in eens niet zo lekker. Ik had helemaal geen trek meer in eten en ik kreeg telkens een hele bolle buik. Wat bleek een week lang had ik telkens last van gas.
Dat betekent dat restjes in je maag gaan gisten en dan uitzetten, waardoor mijn maag net een opgeblazen ballon was. Mijn vrouwtje moest mij 2x op een dag "ontluchten", of te wel ontdoen van al dat gas. Ik moest dan heel erg pruttelen. Desondanks had ik nog steeds geen honger. Ik had gelukkig geen pijn want ik kreeg iedere dag een prikje die er voor moet zorgen dat ik geen pijn had. Ik hoorde het baasje al zeggen dat als het zo door ging ik weg moest.
Daar ben ik heel erg van geschrokken.

Het werd toen ook heel erg warm weer, zomer noemen ze dat geloof ik.
Nou met zo'n hitte, zelfs boven de 30 graden, lig je de hele dag te puffen dan heb je helemaal geen zin om te eten. Ik niet tenminste. Maar mijn vrouwtje wilde niet dat ik weg ging, dus die heeft mij allemaal prikjes gegeven om mij weer aan het eten te krijgen. Dwangvoeren daar was ik niet voor in. Kom zeg met zo'n spuitje met prut. Ben jij gek. Ik vond mijn vrouwtje wel lief maar dat moest ze niet doen, dan sloeg ik haar handen weg met mijn voeten.
Daarom ik kreeg van allerlei lekkers; gras, weegbree, paardebloemen, beschuit en brood om aan te sterken maar van laatste 2  hield ik niet zo. Ik moet eerlijk bekennen dat ik heel erg mager was. Durf het bijna niet te zeggen, maar graatje mager noemen ze dat volgens mij. Terwijl iedereen in kilo's mij voorbij streef en ik eigenlijk al minimaal 6-6,5kg moest wegen, woog ik iets meer als 4 kg en kon je al mijn botjes voelen. Na 2 weken niets te hebben gegeten, ben ik langzaam aan al dat groene spul begonnen. Best wel lekker eigenlijk, had ik dat maar eerder geweten. Brokjes hoefde ik echt niet. Ik deed net alsof ik ze vies vond, maar na 3 maanden ben ik er toch stiekem van gaan snoepen. Toen bleken die staafjes best te eten.
Wederom zei het baasje tegen het vrouwtje dat ik weg moest. Er moesten hokken leeg voor al mijn andere vlaamse vriendjes. Mijn vrouwtje was iedere dag zo druk met mij geweest en wilde dat niet. Ze was een beetje eigenwijs en ik werd toen omgedoopt als huis-, tuin- en keuken vlaamse reus. Mijn vrouwtje heeft toen de grote hondenbench uit de schuur gehaald en voor mij een heel mooi hok gemaakt. Zo kon baasje niet meer zeggen dat ik onnodig een hok in beslag zou nemen. Het ging daarna heel goed met mij ik groeide als kool en ik vond alles lekker. Brokjes, gras, maiskolven, maar die wilgentakken die zijn pas echt lekker een echte aanrader.  Ik werd een hele lange slungel. Baasje zei nog dat ik er af en toe een zootje van maakte op de grond. Zo'n bench is heel mooi. Je kunt naar alle kanten naar buiten kijken, maar ja dan vallen er ook wel eens wat strootjes uit mijn huisje op de grond.
Toen kwam er van de zomer een man met een rode baard (G. Reijersen) Die vond me maar een iel konijn met van zulke dunne pootjes. Volgens mij vond hij het maar gek dat het vrouwtje mij hield, maar ja ik was maar ook gewoon huis-, tuin- en keuken vlaam.

Ik werd steeds mooier. Ook was ik niet meer zo'n slungel. Doordat ik heel goed at, groeide ik ook in de breedte. Ik kan ook heel mooi staan. Heb je dat wel eens gezien?
Alleen niet als ze mijn huisje schoonmaken want dan ga ik bovenop mijn bench uitgebreid liggen kijken wat ze beneden mij allemaal uitspoken. Dan moet ik wel op de tafel zitten, maar dat doe ik lekker niet.

Mijn vrouwtje vond mij niet alleen heel lief maar ook mooi. Toen het inschrijfblad van de Kernhemshow in de bus viel, zei vrouwtje tegen mij, daar ga jij heen Kees.
Ja zo heet ik, mooie naam he!
Op de tentoonstelling zat ik naast mijn half zus. Mijn half- zusje en broertje waren 2 maanden jonger dan mij en gingen allemaal naar deze show. Tijdens de keuring werd ik opgehaald door Mart Jansen. Hele aardige man, hij pakte mij heel goed uit mijn hok. Toen werd ik op tafel gezet. Ik moest natuurlijk goed om mij heen kijken en dat vond keurmeester van Essen heel mooi. Hans Rozenboom de schrijver, schreef alles netjes op wat de keurmeester over mij zei.
Ik ging naar huis met een 2e F. Eigenlijk wel heel goed voor een gewoon huis-, tuin- en keuken konijn, vond ik zelf. Dat vond mijn vrouwtje ook.
Daarom mocht ik ook naar Bemmel. Een hele gezellige show. Daar zaten wel 130 vlaamse reuzen in allerlei kleuren, zelfs kleuren die ik nog nooit had gezien. Toch best raar hoor die hele zwarte en die blauwe net alsof ze in de verfpot waren gevallen. Ik ben toch liever ijzergrauw. Dat is mooi grijs met zwart "gespikkeld".   Keurmeester van de Wal, vond mij ook erg mooi en hij maakte mij zelfs de beste van zijn keuring, met een 1e F. Ja, een hele prestatie dacht ik zo. Ze wouden mij zelfs al kopen. Maar mijn vrouwtje zei; nee Kees gaat nooit weg, die mag altijd bij ons blijven. Vinden jullie dat niet lief?
Mijn zus moest naar de Noordshow in Zuidlaren. Alleen haar haren vlogen zo in het rond, dat het net leek alsof ze onder de naaimachine had gelegen en dat ze een velletje over haar heen hadden gestikt, zo 2 lagen met een dikke scheidingslijn van de verharing.
Toen zei het vrouwtje; Kees jij gaat uit logeren en jij moet heel goed je best doen bij keurmeester Lindeboom. Dat heb ik dan ook gedaan. Keurmeester Lindeboom vond mij ook heel mooi en gaf mij een 1e F en ik werd de beste van zijn keuring. Later werd ik de beste dame van de Vlaamse Reuzen.

Nu hoorde ik dat ik eind januari moest ga logeren in Utrecht. Het was wel warm weer dus ik hoopte dat ik niet zou gaan verharen, want ook hier wilde ik weer heel goed mijn best doen voor mijn vrouwtje. Zeker omdat wij vlaamse reuzen, dit jaar 100 jaar officieel in Nederland bestaan, is het daar groot feest! Nog een reden om extra mijn best te doen!!!!

Het was dan zover. De logeerpartij op de KleindierenExpo te Utrecht was aangebroken.
Woensdag had het vrouwtje de kisten al netjes klaar gezet want ik ging weer met heel wat vriendjes en vriendinnetjes naar Utrecht. Daar aangekomen zette het vrouwtje mij in de kooi. Een hele aardige mevrouw, mijn vrouwtje noemt haar "Tante Lies" hield het deurtje omhoog zodat ik gemakkelijk naar binnen kon stappen. Nog even een pluk hooi erbij en ik kon voor de nacht nog even lekker knabbelen om me zo voor te bereiden op de keurdag.
Die donderdag werd ik uit mijn kooi gehaald door Cees van Heerde uit Oldebroek. Waarom ze die man Woeste Cornelis noemen, snap ik niet helemaal want hij was eigenlijk best wel lief voor mij. Hij zette mij voorzichtig in een kist om mij vervolgens op de weegschaal te zetten.
Keurmeester Evert Rook, keurde mij op alle onderdelen. Schrijver Jan Schoonhoven, jullie kennen hem misschien wel ook zo'n goeie vlamenfokker uit Oldebroek schreef alles op en ik kreeg een hele mooie beoordeling boven de kooi. Een 1e F!
Ik lag lekker in het zonnetje te soezen en toen moest ik weer in de kist. Wat krijgen we nu dacht ik, ik ben toch al gekeurd. Ik werd met nog een aantal vlaamse dames op de tafels gezet.
Keurmeesters Huygens, Bakker en Rook bekeken ons allemaal nog eens van top tot teen. Ik zag dat mijn vrouwtje stiekem naar mij was komen kijken. Dus heb ik nog eens extra mijn best gedaan. Ik werd van de 326 vlamen de beste Vlaamse dame! Toch een hele prestatie weer dacht ik zo. Zo heb ik mooi mijn "titel" van de Noordshow goed verdedigd.
Veel mensen hebben mij bewonderd op de show, allemaal van die mensen die met zo'n flitsding voor je kooi staan en natuurlijk net altijd als je lekker wilt slapen.  

Ben inmiddels al aardig beroemd geworden in Nederland. Heb zelfs met mijn vrouwtje op de voorpagina van de krant gestaan. Ja ja wat ik allemaal al wel niet heb meegemaakt in mijn eerste konijnenjaar. Ik ben deze maand (januari) namelijk precies 1 jaar oud.

Mijn vrouwtje heeft voor mij een leuk vriendje uitgezocht en die heeft inmiddels ook al met mij geknuffeld. Mijn vrouwtje zei; "Kees, als het allemaal goed gaat hebben we over ongeveer 30-32 dagen (begin maart) een nestje kleine Keesjes". Ik heb inmiddels mijn bench verruild voor een echt konijnenhok, omdat daar beter zo'n kist, waar ikzelf ook in geboren ben,  in past. En ik straks niet per ongeluk een klein Keesje door de spijlen kan laten floepen.
De bench is misschien straks weer voor een andere vlaamse reus…….we zullen het zien.

Zo zie je maar, het kan raar lopen in een konijnenleven. Van mager scharminkel, lange slungel en knuffelkonijn naar een leven als topper (zo noemt het baasje mij) Wat niemand had kunnen bedenken/ hopen is dus toch gebeurd. Niets blijkt onmogelijk!
Ik ben blij dat het vrouwtje mij gehouden heeft, want nu vind ook baasje mij heel goed en lief. Omdat ik zo dankbaar ben dat mijn vrouwtje mij beter heeft gemaakt, ben ik de liefste en knuffeligste vlaam van heel Ede e.o.

Reuzengroeten en een konijnenneus,
Vlaam Kees.